Agnieszkowy.

Wczoraj słonko piekło zbyt mocno... tak mocno..że wieczorną burzę przyjęłam z ulgą... Owinięta w letnie krople wybrałam się na spacer po ciepłych kałużach... Cisza myśli...przerywana szelestem oddechu... Czasem złoszczę się na siebie za powracanie do wspomnień... wszak przeszłość niewiele ma do zaoferowania teraźniejszości... a jednak w jakiś przedziwny sposób przedzierają się nitki z kiedyś... do tkanego dywanu życia z teraz... smutniej mi wtedy... i zal bardziej... czasem źle... ale może te nitki są jakoś potrzebne do całości...?    

Widzę ciągle jak bardzo bulimia czyha na moje maleńkie potknięcie... cztery słowa. kilka filiżanek kawy i papierosy. tydzień...trochę stresów..i jestem na minusie 3,5 kilograma... jestem... żyję... mało myślę... jeszcze mniej mówię... zbieram siły... bo nie chcę się zapaść...