Agnieszkowy.

"Być obojętnym. Bez duszy i serca. Obojętnie się budzić i z taką samą wyuzdaną obojętnością zasypiać. Nosić ja w sercu, jednocześnie serca nie posiadając. Taka abstrakcja. Nikogo nie całować. Nikomu nie pozwalać się kochać. Tylko oddychać i trwać." - Sławomir Łuczak

mam tylko jedno pragnienie... niezaspokojone. któremu brakuje ukojenia. małe. maleńkie. dla większości dostępne od niechcenia. dla mnie nieosiągalne.

Studzę swoje myśli. znowu szepczę... księżyc zerka i przygląda się z litością na moje uschnięte słowa. Marzę o bilecie lotniczym do Nikąd. Gdzie jest Nikt. i Nic. upadłam ostatnio na łeb,na duszę... posiniaczyłam ją znów. Przez te siniaki rozbudziłam Pamięć. nie lubię dziś.ani nawet wczoraj. nie lubię też przedwczoraj. Jego najbardziej. Przedwczoraj po raz kolejny pokazało mi,że ludzie mnie używają. Nie wszyscy oczywiście,nie uogólniam..ale wielu. do czegoś.po coś. Przedwczoraj mi pokazało,że zapas zaufania,który każdy u mnie ma na starcie szybko znika...że dystans je skraca drastycznie. Przedwczoraj znów poczułam,ze siniaki bycia używaną bolą... jak kiedyś.

„...powiedziałam mu, że wierzę w piekło i także w to, że niektórzy ludzie, tacy jak ja, przechodzą piekło na ziemi, więc będą to już mieli z głowy po śmierci." /S.Plath/

spróbuję... jeszcze raz... ostatni. „Podłoga stałą się moją ostoją, a myśl o tym, że już na niej leżę i dalej spaść nie mogę, stanowiła wielką pociechę.” Sylvia Plath