Agnieszkowy.

Kolaboruję z papierosem. Przeklinam wino, dopuszczające się zdrady, nie smakując jak pierwszy pocałunek. Podkrążonymi oczami doganiam wszystkie noce, które nie zaprosiły do siebie gwiazd. Chaos rozstawia namiot na obozowisku moich snów i, kurwa, powoli zaczyna brakować mi przestrzeni. Pragnę z siebie wyjść, jednak nie znam swojego wnętrza na tyle dobrze, by wiedzieć, którędy. Jestem potencjalną ofiarą wszystkiego wokół. Właśnie teraz możesz zacząć się o mnie martwić.

Stale budzę się koło tych samych pragnień nie mogąc ich dotknąć nakrywam się po sam czubek ironii.

nawet najpiękniejsze sprawy gniją w niepewności...

"...jak poskarżyć się przed samą sobą, że już nie mam sił...?" Nie pytaj mnie o wiek. Chyba dwudziesty pierwszy. Nie pytaj, o co tu chodzi. Urodziłam się dziś jutro znów prawdopodobnie umrę. Nie krępuj się, poczęstuj, pożryj te wszystkie znaki zapytania. Może w końcu zwymiotujesz. Odpowiedzią.

Znów muszę uwierzyć w swoją możliwość... A czas trudny przede mną.. Drży mi głos...i ciało. jak kiedyś.