Agnieszkowy.

przeciekam przez obolałą duszę... szelest każdego kroku... 500mililitrów fizycznie czystej,pozbawionej toksyn krwi... białe,sterylne ściany... klimatyzacja... 20 minut detoksykacji - brudnych myśli,żalu... krzyku gwałconych marzeń... przedawkowanej wyobraźni.. skamlących dzieci o jałmużnę uczuciową.. własnego-wybacz przeszłości... nadinterpretacji rzeczywistości... niedowartościowanego talentu.. bezradności czynu...   Sprzedajność ciała... na minuty... na dotyk.. na chwile.. żywy handel towarem.. legalna prostytucja kawałka własności.. każda kolejna minuta wypluwa lęki... skłonności do masochizmu psychicznego... tuż za nią pośpiesznie wykrwawia się tęsknota... ta zadaje mi ból najwyraźniejszy... nie do strawienia... kawałek ostrej jak brzytwa codzienności- gdzie ja i nikt obok... puste miejsce... niezapełniony kubek do kawy... osłabione serce.. od tylu lat krąży priorytetem na długich odcinkach trasy... ono wstrzymuje oddech... nie wyrywa się do ucieczki... jest wierne... do ból...

już czas... przeprowadzam generalny remont swojego umysłu... wiercę dziury w pamieci.... by zapomnieć... podłoga skrzypi z nerwów.. zapełnię krzykiem pustkę... mnie nie da się ocalić.. nikt nie może zabrać mojego dreszczu obrzydzenia... szukam przerwy w bliźnie... ...mogłabym napisać coś co byłoby tak szczere... że mogłoby być uznane za kłamstwo...