Agnieszkowy.

moje myśli bywają zielone niczym pierwsza trawa... moja ulubiona piosenka pachnie krojoną gruszką i smakuje sokiem z pomarańczy, który cieknie strużką po nadgarstku... moje serce jest mieszanką nieprzewidywalności i niedookreślenia.... jak spojrzenia skradzione między -jestem..a jesteś- wspomnienia budowane na nowo... otulone smużką dymu z papierosa, widokiem przygasającego grilla, rozmów do rana,i piosenek w akompaniamencie gitary... wspomnienia o rześkim zapachu, deszczu w lesie... i niesfornych kosmyków włosów... nowe blizny zaczynają się goić.

jeszcze nie tam. już nie tu. bezdomność jest bardziej stanem umysłu. trudów jest ciągle zbyt wiele... i choć staram się codziennie siebie zapytać"co dziś u mnie dobrego?" to wciąż kłopotem jest odpowiedzenie sobie na to -pytanie. mimo ze są dobre rzeczy...ze są promyki... trudno mi je złapać na dłużej... stałam się pustką i przestrzenią, ciszą i niekończącym się dźwiękiem... człowieczeństwo jest mi przeszkodą... niechcianą przybłędą, której nie sposób się pozbyć...

[Armageddon] Wczoraj, w późnych godzinach popołudniowych skonczyła się w Polsce tradycyjna, katolicka rodzina. Sejm ratyfikował to podstępnie, wbijając ostrze moralnej degrengolady w zdrowe i silne plecy polskiej tradycji, kultury i religii. Na nic manifesty zatroskanych patriotów, na nic apele jedynych i prawdziwych przewodników duchowych, na nic heroiczne protesty przedstawicieli narodu Partii Słusznych. Dziś nastał dzień zagłady narodu polskiego. W tym smutnym dniu, pochylmy się nad losem tysięcy przykładnych ojców i mężów, którzy jako dysponenci JEDYNEJ racji, z sobie tylko znaną wolą perswazji wymierzali sprawiedliwość ku uciesze Boga i odnawiali oblicze ziemi, tej ziemi. Zapłaczmy nad ich losem, albowiem słabi staną się silniejsi dzięki tej szatańskiej ustawie. Polska przestała istnieć, bo co to za Polska, gdzie nie można uderzyć kobiety, dziecka, czy sędziwego starca? Co to za Polska gdzie telefon zaufania czynny jest całą dobę? Co to za Polska która służy podżegaczom domowym, p...