Agnieszkowy.

Skrzydła ma przemoknięte... i zamglone spojrzenie... kalosze niewiary na palcach dziurawe.. nadzieją sypie ze skrzydlatych rękawów...    

pada deszcz... zawsze lubiłam ten stan pogody... wystawiałam przedramiona by krople deszczu wybrzmiały na nich preludium... dziś patrzę... i widzę krzyk samotnych kropel... tyle ich... a każda sama... moja głowa zdaje się być dodatkowym bagażem... nadwyżką programową... fabryką do wyburzenia... produkującą nadmiar nierównych myśli...    

czasami się boję... ostatnio jakby częściej...