Agnieszkowy.

"Potrzba wiele dyscypliny i ciepliwości aby przez to przejść. I nadziei. Gdy jej nie ma, nie wolno trwonić sił walcząc z niemozliwym. Ale nie jest to sprawa Nadziei na przyszłość. choddzi raczej o ponowne stworzenie przeszłości..."

On pachnie domem...pomyślalam dzisiaj... On pachnie najczystszym domem...tn dom pachnie szamponem Head&Shoulders, ma skórę ciemniejszą od mojej... a jak sie uśmiecha..po tylu latach wciąż trzęsą mi sie kolana...

na miękkim dywanie leży Ona   alabastrowa szyja splątana brudnym sznurem martwe już oczy z wyrytym znakiem zapytania rozchylone, białe wargi jeszcze mokre od śmiertelnej dawki delikatne nadgarstki ozdobione branzoletą zaschłej krwi   lakierowanym obcasem miażdżę jej krtań pochylam się i szepczę "wybacz nadziejo - musze mieć pewność"...

tu jest nagłówek w ktorym rzeczy zwykłe   bolesnie   spajają agrafką podupadłe metafory świata   to co w środku czego nie widać to powinno zastanawiać   jak podróż w głab kiedy wychodzi się ze słowa i w słowo się powraca...

znowuu deszcz palcem po szybie przemierzam oceany kropel płynę wpław..

I tak byłam sobie bez prawa głosu...z niemym krzykiem... z sinymi udami..które tak częso tętniły z bólu, przypominając mi co się stało...   Taka bardzo brzydka, poraniona,podarta i brudna...   Zupełnie nie wiem kiedy mnie poraniono i podarto...   Na pewno na zewnątrz zbyt często się śmiałam... Nie byłam subiektywna... Bałam się.. Pewnie gdzieś miałam też swoje własne zdanie... Nie umiałam płakać... Patrzyłam mu prosto w oczy i milczeniem mówiłam"nienawidzę cię"...   Za grzechy swoje załuję...obiecuję poprawę...   Na rozgrzeszenie nie czekam...  

Nocne koszmary nie przestają nawiedzać mojej duszy... Stałam się ich prywatnym niewolnikiem.. Jestem nim zarówno na jawie jak i we śnie. Moja egzystencja podporządkowała się im... Swoją siłą i mocą omotały moje ciało będące zwierciadłem mej duszy. Bo to jedno zespawane na stałe i na zawsze stanowiące spójność między bytem a marą... Ciało to, które dalekie jest do doskonałosci, zdegradowane przez psychikę sprawia, że nie można na nie patrzeć.. A sny otaczaja swymi mackami, zaciskają sie coraz mocniej na kazdym jego marnym milimetrze... Im dalej, tym mocniej... Miażdzą i tak wyschnięte z łatwoscią zelaznego młota, kruszą wszytsko, czego dotkną, rozpuszczają mnie niczym kwas...na poczatku miękcząc każdą tkankę po kolei... Kopią mi dół w rozmokłej ziemi, na bagnach otoczonych pustką, gdzie nie ma nawet czasu i ciszy...gdzie diabeł nie zagląda i gdzie Bóg nie słyszy...   A sny rosna w siłę...coraz gorsze i coraz straszniejsze...coraz potęzniejsze..   Tulą mnie do sieb...