brzask...
Brzask rozdrapał bliznę pamięci...
...jego nadejście stalo się ukoronowaniem lęku...
wróble wyśpiewują requiem dla snów...
Czuję jak nadchodzący dzień zaciska się krawatem na mojej jaźni...
czy...?
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)
Pieknie to napisalas. Tak, czasami moga byc takie dni. Zrzuc ten krawat i daj odetchnac sobie tak gleboko jak tylko mozesz.Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńbrzask o porankumgnienie wspomnieniacierpienie zaklete w kregu istnieniaemocja zakryta, ciemność odkryta
OdpowiedzUsuń