...???...

zaufanie?
wsparcie?
tylko jeśli coś jest w stronę kogoś...
jeśli ja potrzebuję..to zawsze mnie brzydko mówiąc wychujają...

gdy jestem potrzebna...jestem zawsze ta super..przyjacielem nawet mnie okrzykują...
po czym wbija się nóż w plecy....

nie trzeba wdzięczności..wystarczy tylko serce...

a ja wciąż sobie nie radzę...
nie radzę sobie ze śmiercią której byłam świadkiem...
dużą śmiercią maleńkiego człowieka...
wazył zaledwie 800gram...
wciaż budzę sie i płaczę.
wciąż mi sie śni to, co widziałam...
wciąż we śnie chodzę do zakładu pogrzebowego i zanosze maleńki kaftanik i pieluszkę w niebieskie misie.
wciąż widzę go..maleńkiego..granatowego..na tej wielkiej białej poszewce...
wciąż bez sensu chodzę na cmentarz...
choć to nie moje maleństwo...

i wymaga się ode mnie bym była silna...
bym była akuratna...
bym pocieszała...
a kto mnie pocieszy..kto mnie przytuli...

to maleństwo jest jak moje...to które było znacznie mniejsze a które odeszło...
nikt nie zapytał"jak sobie radzisz"...
usłyszałam za to"do 15 sie masz wyprowadzić"...

można i tak....
przestałam być potrzebna...
powinnam do tego przywyknąć ze traktuje sie mnie jak przedmiot..ot taka sobie przytulanka na złe chwile.

bo jestem "przyjacielem"gdy jest potrzeba..bo nie ma nikogo innego pod ręką.
ot ludzie..ot życie...

Oto kolejna odsłona mojej duszy...
Kurtyna poszła w górę, a ta tkwibezradna gdzieś na środku sceny...
Ktoś czeka na występ, ale ona patrzytylko w wyczekujące oczy... i płacze... Zaraz wróci do mojego ciała,pozbiera myśli porozrzucane po dywanie, przyodzieje się, przemyje sweoczy z sennych widoków, założy realną przesłonę prawdy nowego dnia izaraz wyjdzie na ulicę...

dobranoc Marusiu...
dobranoc moja Kruszynko...