południe

południe...
wychodzę do sklepu..jest w nim moja matka...
odwróciła się plecami..
udawała że mnie nie ma...
słyszę"nie przejmuj sie"..ale jak?
jak...
gdy to"matka?

piszę do przyjaciół..również tutaj...
tłumaczę że przeżywam żałobę..
kogoś straciłam..
coś straciłam..
że muszę po trosze umrzeć
aby potem móc żyć dalej...

nie poganiajcie mnie..proszę..
po prostu bądźcie...


ja przez ten czas samotności zrozumiałam że "pragnąć" to nie to samo co "móc"...
pragnę matki..dziecięcymi marzeniami..ale nie mogę jej mieć..bo jestem dorosła..a moja matka jest chora psychicznie.

jestem sama
sama z wieloma nieprzepracowanymi
emocjami
sama z bólem, który dokucza i dokucza.

jak mam sie do tego zabrać?
jak uzyskać kontrolę
nad własnym smutkiem?

rozważam to cały dzień.
muszę opracować własną strategię.
mózg pracuje na wysokich obrotach...

"wolno mi płakać"..rozumiem to dobrze..
to pierwszy krok...

płakać...jak długo?jak często?
mogłabym to robić bez końca...
dotąd tak mało płakałam...

nie było na to miejsca..
musiałam walczyć...

płakać..jak to się robi?
wyszłam już z wprawy...
a łzy czekają...
proszę o szansę by zapłakać...
Niechaj łzy nie wyschną przedwcześnie...
Muszą przynieść plon...

Zasłaniam okna...
Tym razem nie z lęku..
Pragnę zanurzyć sie w samą siebie...
W swój ból...
To wymaga wiele energii...
To nie jest łatwe...


Wytrzymajcie ze mną...proszę...