dzień...

Dzień...
poranek zapowiadał prostotę...
klarowny przekaz wyuczonych, wydeptanych dróg,..
ten sam układ na wytartej pięciolinii nut...
schemat bez miejsca na jakikolwiek bunt...
dłużej niż zwykle skrywane słońca promienie...
ten sam kuszący zapach kawy..
a tu trzask...
włączone radio...
dźwięk...
wspomnienia...
pływam w przeszłości...
znów On...
kurczy powoli się pole widzenia...
zwężają się ściany..
brakuję powietrza..
zaklinam usta..
następuje magiczne przesunięcie czasu i miejsca..
mała..jedenastoletnia dziewczynka...
rzucam się w kolejną scenę..
kolejny wers..
byle szybko minęło i nie bolało tak bardzo...

budzę się klęcząc na kolanach...
walcząc ze słońcem na spojrzenia...
taki już los...
zrozumieć...pojąć...
przytul mnie...
obroń przed demonami przeszłości...
proszę...