jak zawsze...

chciałam zapomnieć...
odbiegłam myślami i ciałem..
gdzieś poza..daleko...
gdzieś mnie poniosło, coś przeczytałam, a potem zupełnie nie na temat wspomnienia mam...
ze wspomnień się składam i niczego więcej...
nic na swoim miejscu nie jest...
bo paru dni tygodnia nie pamiętam... zupełnie.
od pewnego momentu, nie pamiętam...
bulimia mną włada...
sposób na oczyszczenie..ulgę...
muszę..
muszę...

Niby ja..a jak nie ja...


Biegam we śnie...przerażona...
uciekam..
a wszędzie on...
sem niby miły z pozoru..jakaś plaza...ciepły piasek..
a potem go widzę...
i biegnę  tak szybko jak to możliwe..
a On jest szybszy..
zbyt szybko się zbliża...
jakby moje kroki mimo ogromnego wysiłku były maleńkie i powolne...
dopada mnie..krzywdzi...

budzę się zroszona kroplami potu...
nie mogę zaczerpnąć tchu...
Nitromint..gdzie mój lek na serce, który pomoże złapać oddech...
a potem leżę...
patrzę na dawno znane kształty które nabierają rysów gdy robi sie coraz jaśniej...
okazuje sie ze mój sen to zaledwie godzina..lub dwie...
i taka męczarnia...

Mąż mój wyjechał do pracy...
Holandia...
samotność...
święta..
wszak trzeba jakoś jeść..żyć...
dziwne to życie...
całkiem dziwne...