tak bardzo sie boję...

Czuję jak od kostek nóg
w górę mego ciała
powoli
płynie drażniąca mgła...
Narasta ból...lęk...

jest cicho...nasłuchuję ciszy...

Boję się że zgubię się w sobie
jeśli nie będę ograniczała emocji
rozsądkiem...

11 lutego ostatnia sprawa apelacyjna.
wiem,ze mój oprawca zbiera zaświadczenia
i chce zmniejszyć wyrok ze względu na stan zdrowia.
chce łagodniejszego wyroku i w zawieszeniu.
wiem, ze jeśli go wypuszczą...nie będę mogła żyć...

Boję się...
koszmarnie się boję...
Ten strach jest tak wszechmocny,że jedyne co pomaga,
to myśl o tym ze zawsze mogę przestać żyć..
myśli o śmierci mnie oblepiają...
wypełniają całą moją wewnętrzną przestrzeń...
nie ma już miejsca na nic innego...

chciałabym po prostu trwać...
nie czuć...
skretynieć i o niczym nie myśleć...

zapomnieć..choć na chwilę...
  


Komentarze

  1. ~Julia25 stycznia 2011 04:40

    Nie mozesz umrzec, bo on wtedy wygra. Piekne, wartosciowe, radosne zycie- jest Twoim zwyciestwem, a dla niego bedzie ono porazka. Zobaczyc kogos, kogo sie skrzywdzilo- usmiechnietego, mocnego, patrzacego w przyszlosc- to kara dla zloczyncy. Nie mozesz umrzec, bo sa wokol Ciebie ludzie, ktorzy Cie kochaja, szanuja. Jestes zwyczajnie potrzebna. I jak maja spelniac sie Twoje marzenia, skoro Ciebie tutaj nie bedzie? A przeciez chcesz doznawac czegos pieknego, chcesz widziec oczy zakochanego w Tobie do szalenstwa dziecka, chcesz uslyszec slowa, ktore sa wazne, bo prawdziwe. Dla wszystkiego tego musisz zyc. I dla siebie samej przede wszystkim. Zycze Ci sily i wiary w przyszlosc. No a my bedziemy tutaj z Toba zawsze.

    OdpowiedzUsuń
  2. angel25 stycznia 2011 04:49

    tylko sił mi brak...dziekuję Jula za te słowa...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej