naprawdę chciałam...

chciałam spróbować...
naprawdę...
z meblami..stolikiem..czyściutką podłogą...
środkami do pielęgnacji domu, tymi-i tamtymi też...
z odświeżaczem powietrza gdy się robi gęsto...
Ja się chciałam nauczyć dobierać krawaty i robić kompoty...
Bigosy,pieczenie i szarlotki pyszne...
Czekać z kolacją i nie gasić świecy...
I ze spokojem się odwracać do ściany.
Kiedy tylko cisza jeszcze nas czegoś nauczyć może...

 

Nic nie poradzę,że chcę tam wrócić...

Do chodzenia po łąkach i do błota po kolana...

Do wody w zimnej rzece i do zapachu porannego lata...

I do biegania po śniegu, kiedy nas zasypie...

Bo że zasypie, to pewne.

 

Nic nie poradzę.

Że wciąż jestem.

Tak bardzo niedojrzała...

Jak śliwka, co za wcześnie w kompot wpadła...

Albo nawet taka, co wcale wpadać nie miała.

 

Bo ja wciąż pamiętam,

że można świtem stać nad przepaścią i krzyczeć...

Że można buty zdjąć i po kałużach latać.

Że można mieć spodnie wytarte i na piasek upadać...

Albo siedzieć nocą na trzepaku i się gapić w niebo...

Bo kiedyś byliśmy dziećmi...prawda?

Można...

Naprawdę można zapomnieć się jeszcze.

I zostać tak w biegu pod deszczem...

Bez obowiązku niedzielnego obiadu

i tego całego przeterminowanego konwenansu...

Bez harmonogramów.

Bo kiedy się na nic nie czeka, wtedy się dostaje najwięcej...

 

Naiwna jestem.

Ale wierzę, że jest gdzieś jeszcze

wolność dzielona z drugim człowiekiem...

...myśli tak nieuczesane,że aż zmarznięte.