przygarniam...

trudny smutek.
rozżalenie...
roztkliwienie...
nieuchronna konieczność...
niemy krzyk w końcu.

chciałabym już czuć swoje ciało...
nie mam go...
nie czuję go...
od jakiegoś czasu....

gdy wspominam...jest mnie jeszcze mniej...

obejmuję rękami kolana...
kołyszę samą siebie.
utulam.
przygarniam...

Za horyzontem zdarzeń się skryłam...
i nie chcę wracać...
Zawstydzona jestem irracjonalnym trwaniem.
Posiadam mnóstwo wyrzutów sumienia
na dnie skurczonego żołądka...

trudno mi.

  

Komentarze

  1. ~Julia21 lutego 2011 18:36

    Nie mam rady, ani recepty. Cialo jest mieszkaniem duszy- a o kazde mieszkanie trzeba dbac. Nalezy je zagospodarowac, pokochac, zaakceptowac. Zwyczajnie zamieszkac i poczuc sie w nim dobrze. Nie wiem Angel czy wierzysz w dusze, ale skoro jestes Aniolem- to mysle, ze tak. Nigdy tak bardzo nie myslalam o ciele, chociaz o nie dbam i lubie je. Oczywiscie mozna byloby wiele zmienic - na lepsze rzecz jasna- ale na tym etapie co jestem teraz- to wszystko mi wystarcza co mam. Pokochaj swoje cialo- moze wtedy i dusza poczuje sie lepiej? Pozdrawiam Cie cieplo!

    OdpowiedzUsuń
  2. angel22 lutego 2011 18:54

    lubię swoją duszę...ale ciało..jakis odpad...przez nie tylko cierpię...jak więc je pokochać?

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej