nocne spacery po duszy...

Już nie boję się nocy...
ani ciemności...
jaśnieję bielą skóry...
bezczelnie obrażam mrok.
Puszczam oko do księżyca...
Znajduję zapach życia.

Wystukuję puls mgły obcasami,
nucąc cicho melodię snu.

Smutek przychodzi do mnie dość często.
Nie udaję już, że go nie ma...
Nie chcę tego robić.
Lubię czasem popłakać...nie wstydzę się już własnych emocji...
i nie udaję że jestem z kamienia...


Mandarynkowo-piernikowy oddech...
jeszcze kilka minut w mroku...
świadomość siebie.


  

Komentarze

  1. ~marek1 stycznia 2012 23:34

    Wstydziłem się swoich łez, wstydziłem się tego że żyję. Drugi człowiek pokazał mi światło i dlatego dziś żyję. Niesamowity tekst napisałaś. Przestać walczyć to sukces :) Pozdrawiam. Dobrych Ludzi w Nowym Roku

    OdpowiedzUsuń
  2. ~Julia7 stycznia 2012 21:52

    Oswoic ciemnosc. To jest to. Zobaczyc wniej punkcick nadziei. Jasnosc. Pozdrawiam Cie Angel w Nowym Roku cieplo i zycze samych jasnych dni.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej