Skrajem lasu...

Snułam się wczoraj z moimi myślami skrajem lasu...
Z księżycem pod rękę spacerowałam powoli...
Przegryzłam wieczór kromką chleba nie zaspakajając głodu bycia...
bo żeby go zaspokoić, trzeba poczuć....
Chcę sprostać...nie wiem, czy potrafię...

Coraz mocniej przymykam zmęczone powieki...
a starej we mnie duszy, całkiem opadły już ręce.
Skoro jej nie zależy, to jak ma zależeć na czymkolwiek mi samej?

Moje czułe struny, obrzęknięte i obolałe, nie przenoszą żadnych dźwięków...
Te głosowe, nie są w stanie wzbudzić żadnych rezonansów...

Milcząco więc idę...
Z księżycem pod rękę...
Wdycham wiatr.
  

Komentarze

  1. ~Julia1 września 2012 20:08

    Aby pocieszyc sama musialabym byc radosna ... Rozumiem doskonale. Tak czasami jest . Swiat sie sypie, jak czlowiek na Twoim zdjeciu. Skoro Feniks powstal z popiolow to i nam sie uda. Potrzeba tylko czasu. Pozdrawiam Cie cieplutko! Jak na razie "nie moge powrocic do siebie" do postow, chociaz pisze codziennie jak oszalala. Pisze tylko dla siebie. Wszystko jest "za nowe", aby tym podzielic sie ze swiatem. Musze dojrzec.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej