teatr życia...
krok czwarty..
werset piąty...
akt szósty...
cóż za aplauz chwili...
radosny moment zdeptany smutkiem...
werset piąty...
akt szósty...
cóż za aplauz chwili...
radosny moment zdeptany smutkiem...
czy...?
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)
Moj teatr trwa ... Wrocilam zdeptana, podniszczona, marna aktorka teatru zwanego zyciem . Dam rade. Bede tutaj z Toba. Bylam czesto, czytalam, komentowalam ale mnie "odrzucalo" za brak witryny internetowej. Nie mialam czasu szukac - co to jest ... Moje zycie to akt przetrwania, Aplauz to chwila, w ktorej jestem na moment szczesliwa. Klaniam sie I upadam pod ciezarem nowych wiadomosci. Bedzie dobrze. Kiedys.
OdpowiedzUsuńProszę cię napisz do mnie, bardzo chciałabym z tobą porozmawiać
OdpowiedzUsuń