bo tak.

Dzisiaj jestem niezdolna do odgrywania jakiejkolwiek roli na oświetlonej scenie mojego świata.

Przedwcześnie pozbawiona złudzeń rzygam na sztywność uczuć.
Jestem alegorią mojej własnej depresji.
Inkarnacją obojętności i rozpaczy.
Uśmiecham się, bo wolę się uśmiechać niż płakać.
Chociaż nie wiem...może wolę płakać.
ale śmiech jednak przychodzi łatwiej.
Dzielna..silna Aga.
Głupia pipa.


„Kim jestem, dokąd poszłam, co robię”, […] „Nikim, nigdzie, nic”.

Jak się masz?
A jak wyglądam?
Nie najlepiej.
Czuję się gorzej.
/"Milion małych kawałków" (James Frey) /

Komentarze

  1. ~Julia25 stycznia 2014 16:27

    Ja tez dzisiaj nie mam sily- bo jestem chora. Jutro caly dzien spedzam w lozku- postanowione. Musze sie wyleczyc. Nie cierpie zimy. Pieknie piszesz Angel - "Jestem alegoria mojej wlasnej depresji ..." ( uczylam dzieci rozroznawac alegorie od symbolu ). A moze jestes " symbolem". ktory ma wiele znaczen I jest waznym materialem swoich zmian ? Pozdrawiam cie cieplo. Nie daj sie. My kobiety jestesmy silne nie dlaczegos- ale pomimo tego .....

    OdpowiedzUsuń
  2. angel2627 stycznia 2014 04:37

    ja też mam chorobową słabość..
    i taką fizyczną...
    i tą psychiczną też.
    chciałabym już niebyć.

    OdpowiedzUsuń
  3. ~P.27 stycznia 2014 05:02

    Doskonale wiem, jak to jest chcieć przestać istnieć. Znam to i rozumiem. W najtrudniejszych chwilach, w takich, kiedy już nie masz siły do odgrywania żadnych ról, połóż się, zamknij oczy, weź głęboki oddech i po prostu bądź. Czasem to pomaga, chociaż na chwilę.
    Chciałabym z Tobą porozmawiać na gg, zgodziłabyś się na to?

    OdpowiedzUsuń
  4. ~angel2627 stycznia 2014 14:52

    napisałam do Ciebie maila...

    OdpowiedzUsuń
  5. ~P3 lutego 2014 12:12

    Nie dostałam go, proszę wyślij jeszcze raz.

    OdpowiedzUsuń
  6. angel263 lutego 2014 14:43

    możesz mi wysłać maila na angel26.81@gmail.com?:) może tak będzie łatwiej...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej