bla bla bla...

Niepokojące napięcie. Patrzy na mnie. Szepcze do mnie. Krzyczy...

Dziś cała jestem dotykiem. Między łopatkami mam takie miejsce wrażliwe. Pod kolanem pulsuje żyła ciepła. Nadgarstki się łamią nostalgią. Skronie się tulą do włosów... Czuję każdym włóknem neuronów...

Refleksja miesza się z uśmiechem...
Zamyślenie z kołysaniem.
Niczym choroba sieroca emocji.

To był ciężki czas, dużo wrażeń i spraw...
nawet, jak na taką Agę, jak ja...
a przede mną wciąż tak wiele...

Jest niedziela, a ja piję kawę...
i chlipię sobie z tego wszystkiego.
Bo po prostu akumulatory mi się rozładowały.
I jest mi smutno...
Ostatnio moje przemyślenia niekoniecznie nadają się na bloga..
Takie jakieś są pogubione, chwilami wcale nieładne...
więc nie piszę.
Szukam w sobie ciszy, siły i odpowiedzi...
Na wiele pytań, których nie potrafię sformułować...
Sporo ich.

Trochę umieram...
Od jestem do byłam...
Ile jesteś w stanie Aga zapłacić za ulotny cud...?


10993487_456751584474296_4188570478186047599_n

Komentarze

  1. ~Magnolia16 lutego 2015 15:33

    Ja także niedzielę miałam bardzo ciężką. Zbyt trudno było nawet znaleźć powód, by wstać z łóżka. Wszystko okazuje się zbyt trudne. Nie piłam kawy, bo brakło sił, by ją zrobić. Także doskonale rozumiem to, co przeżywasz. "Choroba sieroca emocji", jakże adekwatne, Szczególnie, gdy zbyt dużo miłości, a adresat odmawia przyjęcia.

    OdpowiedzUsuń
  2. ~Julia18 lutego 2015 07:12

    Ja tez pije kawe ... A w niedziele gonilam. Nie mysle, bo nie mam czasu. Tydzien pelen obowiazkow, dni wolne tak naprawde zajete po brzegi. Czekam na wiosne. Odpoczne. Pozdrawiam Dobrze Angel, ze jestes !

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej