remedium...

Coraz grubsza i ciemniejsza kreska na mojej powiece...

Jakby jej obecność miała podkreślić granice, które ustanawiam
i jednocześnie chronić świat zewnętrzny
przed tym wszystkim co bulgocze i kipi we mnie...

Jest przed czym, bo mieszka we mnie złość...

Ma cztery głowy i dwanaście rąk,
które chciałaby zatopić w kilku znajomych mózgach...
poprzestawiać komórki na właściwe miejsce i wykręcić gałki oczne tak mocno,
by choć na ułamek sekundy zobaczyły coś więcej niż tylko czubek własnego nosa...

I tak oto stałam się czarną owcą.
Ktoś musi :)

Dzięki czemu wreszcie w spokoju mogę robić to, co do mnie należy...