dystans mierzony sercem.

Nagle okazuje się, że jeśli ktoś, czegoś o mnie nie wie, to jest to moją winą.
Bo nie powiedziałam.
Bo okazuje się, że powinnam siąść i streścić swoje życie nad filiżanką herbaty, no bo przecież się znamy.
Nawet jeśli nie mam ochoty mówić o sobie. Nawet jeśli ktoś nie zadał sobie trudu, aby wzbudzić we mnie choć trochę zainteresowania,dać poczucie, że tak, jestem ciekaw, jaka jesteś...
Nawet jeśli kogoś nie lubię. Mam przygotować listę, swoich 10 top momentów w życiu, ulubionych potraw i piosenek, wypisać filmy, które zmieniły moja życie...
Tak o...
Bo druga strona chce...
Bez zadania sobie jakiekolwiek trudu, w końcu mnie lubi więc się jej należy...

I znów uciekam od asymetrycznych relacji..
Od bycia wieczną księgą skarg i zażaleń i receptą na wszystko.
Bo skoro w tych oczach jestem danym na zawsze, workiem bez dna, do którego sięga się, kiedy przyjdzie na to ochota i nie daje nic w zamian; gdy oburza się na jakąkolwiek postawioną granicę, to naprawdę z przyjemnością mówię: spieprzaj...

I niezależnie od tego, jaka w świecie mogę wydawać się zdystansowana i niezależna, to nie zmienia to faktu, że potrzebuję, aby ktoś we mnie wierzył. Potrzebuję, widzieć, że ktoś coś widzi we mnie. Potrzebuję, by ktoś ode mnie wymagał i stawiał poprzeczkę.

Bo ten, kto mnie stworzył i ja tworząca, przetwarzająca się każdego dnia, każdą przeżytą sytuacją i emocją nie wytworzyliśmy jeszcze tej umiejętności, która pozwoli mi samej wierzyć i widzieć swoje możliwości, wejść poziom wyżej.

Pamiętam, że potrafię. Pamiętam te momenty, kiedy mierzyłam się sama ze światem. Pamiętam, że byłam pewna siebie, nie tylko pewna swoich wad ale też i zalet.

Psychologia mówi, że jeśli czuliśmy kiedyś coś przez 10 sekund, to jesteśmy w stanie to odtworzyć i poczuć raz jeszcze.

Dlatego uciekam od relacji asymetrycznych i wiem, że jestem w stanie poczuć to wszystko jeszcze nie raz.

św