Gdzie to jest?

Codzienne zmagania z obłędem
prowadzą do nikąd...

Wiesz gdzie to?
To takie małe miasteczko
domyślnego bólu...



Komentarze

  1. ~I.20 marca 2006 16:05

    dlaczego domyslnego ?

    OdpowiedzUsuń
  2. ~anne-marie27 marca 2006 12:48

    :))))) Już jestem. Wymęczona, ale jestem :)

    OdpowiedzUsuń
  3. ~Anija30 marca 2006 11:14

    Hejka! Jestem na twoim blogu pierwszy raz, ale to wcale nie oznacza że ostatni :D Lubisz czytać opowiadanka o.... - wpadnij do mnie to zobaczysz http://stronka-aniji.blog.onet.pl, byłoby mi bardzo miło gdybyś dodała mnie do swoich linków :*

    OdpowiedzUsuń
  4. angel31 marca 2006 02:39

    hej...miło mi iż Ci się tu podoba...na pewno obejrzę Twoje opowiadania...Prośby z linkami nie uwzględnie:)nikogo nie dodaję do linków...sciskam mocniasto...

    OdpowiedzUsuń
  5. angel31 marca 2006 02:41

    bo z bólem tak to jakoś jest...jesli nie jest fizyczny...i mocno odczuwalny...jest domyślny...gdzies z wnętrza...niewiadomo gdzie...nie wadomo skad i kiedy przybędzie....taki domyslny...

    OdpowiedzUsuń
  6. angel31 marca 2006 02:42

    mam nadzieję ze z sykiem wszystko ok?skoro uśmiech mi przesłałas to domniemam że jakoś się poukładało...pozdrawiam cieplutko...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

kołysałam się...

Obraz
Nikt nie wie kiedy to się zaczęło... Tato lubił małe dziewczynki... malutkie... Lubił je rozbierać do naga..dotykać... Mama nic nie widziała..krzyczała na mnie ze jestem bezwstydna... Ja nie wiedziałam ze cos złego sie dzieje.. tato po prostu zawsze mnie rozbierał i kazał chodzić nago... Nikt nie wie kiedy sie zaczęło... Mama przygarneła mojego kuzyna..jego mama umarła... Pierwszy raz przyszedł w październiku... Moja mama mu pozwoliła..bo bał sie... Miałam 10 lat. dotykał tam gdzie nie powinien... a ja tylko płakałam.. czułam sie sparaliżowana strachem... W kolejne noce juz nie pytał mamy.. po prostu przychodził. Bardzo bolało... Miał wciąż nowe pomysły. Miałam w sobie kredki...trzonek latarki..kilka palców na raz... Krwawiłam... Błagałam by przestał... Zatykał mi usta...robiło sie tak ciemno... szeptał do ucha"jak ciocia sie dowie... pojdziesz do domu dziecka..albo do ojca"... bałam sie ojca...tak bardzo mnie bił... nie chciałam do niego wracać.. czułam się w potrzasku... Ni...
Czytaj więcej

Szarpię życie za brzeg listka...

Obraz
tak sobie ostatnio myślę... 10 lat wykorzystywania seksualnego... 3650dni... 3650nocy... przetrwałam te 3650nocy myśląc o samobójstwie... i to pomogło mi przeżyć... paradoks... Byłam tak zmęczona dźwiganiem ciężaru własnego ciała, że nie byłam w stanie umrzeć... ale myśl o samobójstwie dodawała mi sił... brak spójności... Bałam się piekła....nie zauważając, że od dawna w nim żyłam.. konsekwencja poszła w las. a ja razem z nią...    
Czytaj więcej

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej