lęk...

Lęk do mnie przyszedł...
tak bez zaproszenia...
wszedł do mojego wnętrza, usiadł nie mówiąc nic...
też na niego zerkam.bo jak on śmie tak sobie nieproszony przychodzić?
pytam się go-a on ani słowa...
robię więc mu kawę...myślę-wypije i pójdzie...
czekam...on nie wychodzi...
uśmiecha się i szepcze mi wprost do ucha,
że mu się u mnie spodobało...
i ze zostaje.
kurwa.nie trzeba było mu kawy robić...!
  

Komentarze

  1. ~marek13 grudnia 2011 23:24

    Witaj, On jest z kawą czy bez, nie częstuj go myślami o tym co gdzieś. Swój lęk karmiłem przeszłością , gdybaniem , co by było ?Trudne to nie dawanie i nie karmienie, uczę się z tym żyć. Ciężkostrawnych rzeczy już mu nie zapodaję, przechodzę pomału na dietę :) Grunt to wytrwać :) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. ~Julia17 grudnia 2011 19:24

    Nie czestuj kawa! Nie zapalaj kadzidelek, ani pomaranczowych swiec- bo mu sie u Ciebie wlasnie spodoba! Wykop go i juz! Za drzwi, za okno, byle dalej. Sobie zrob kawe. Sobie zapal kadzidelka. I ciesz sie tym, ze jego nie bedzie.

    OdpowiedzUsuń
  3. ~Angel18 grudnia 2011 05:43

    kadzidełka,świece były dla mnie...kawą go poczestowałam..bo tak siedział skulony...niemy...teraz już wiem, ze czekał na zachętę.no i skutecznie go zacheciłam.chciałabym się pozbyć lęku na zawsze.czasem zazdroszczę psychopatom...oni się nie boją.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej