przesuwać horyzonty...

Ktoś ważny dla mnie pożyczył mi kiedyś książkę..
Martyna Wojciechowska"Przesunąć horyzont"...
jakiś czas później-dostałam od tej osoby smsa:
"Ty już jesteś gotowa by przesuwać swoje horyzonty..."

Dziś przesunęłam swój horyzont o duży kawałek dalej...
To trudne..ale nie niemożliwe...

A wiara we mnie pomaga mi wtedy,
gdy ja sama zapominam w siebie wierzyć...
  

Komentarze

  1. ~Julia4 maja 2012 14:22

    Wierzyc w siebie to sztuka ( przeze mnie jeszcze nie do konca opanowana. ) Dobrze, ze Ty uwierzylas, ze podnosisz ten ciezar- jak mrowka, ktora masz na obrazku. Wiem, ze tak trzeba. Tylko czasami mi to jakos nie wychodzi. Ale obiecalam sobie jeden dzien na marzenia, mysli piekne, spelniajace sie plany ...

    OdpowiedzUsuń
  2. ~niepokonana14 maja 2012 03:11

    Wiara w siebie, to coś czego nigdy nie "miałam". Cieszę się Angel, że próbujesz zrobić krok naprzód. To takie ważne, abyś uwierzyła w siebie i swoje możliwości. Pozdrawiam Cię cieplutko.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej