...dotąd doszliśmy...

są różne wymiary bólu.

najtrudniejszy jest ten,gdy boli dusza.
gdy skowycze w cierpieniu..
zwija się w kłębek.
zaciska pięści.

najtrudniej jest...gdy się traci nadzieję.
a wraz z nią urywa się ta nitka,która łączy z życiem.

najsmutniej,gdy człowiek patrzy...
i nie widzi.
nic.

najboleśniej...
gdy chce już przestać walczyć.
a jeszcze nie może.

Komentarze

  1. ~P.18 stycznia 2014 07:11

    Tak, ból duszy jest niemalże nie do zniesienia. Trzymaj się mocno tej nitki łączącej z życiem, nie pozwól jej się zerwać. Zawsze jest jakiś powód, aby żyć ...

    OdpowiedzUsuń
  2. ~Julia19 stycznia 2014 05:12

    Moge tylko powtorzyc za przedmowczynia- " trzymaj sie tej nitki laczacej z zyciem ..." Nie pozwol, aby sie zerwala. Odkrywam takie zakamarki psyche, o jakich nigdy nie wiedzialam, ze istnieja .... Poznaje sie na nowo. Ale jest szansa na normalnosc. Kiedys. Tobie tez zycze " swiatelka wtunelu", bo ono daje to co potrzeujemy najbardziej- spokoj,wyciszenie I nadzieje. Angel- jestem z Toba .

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

czy...?

Obraz
Czy ofiara wykorzystania seksualnego może jeszcze kiedys zyć normalnie? a jeśli tak..czy znacie kogoś takiego? i jak on/ona to zrobiła? czy ktoś taki jak ja...ma prawo być?żyć? cieszyć się? czy ktoś taki jak ja...będzie kiedyś czuł się inaczej niż mała dziwka? szmata którą się używa? czy to możliwe? czy realne? czy ktoś może mi pomóc umrzeć? "Ten strach jest we mnie już od dawna. Strach, że wszystkie kontury,kształty i kolory realnego świata, odbudowane z takim trudem i z taką miłością, mogą się rozwiać w chwili zwątpienia, "nagle zgasnąć" jak księżyc w wierszu Blake'a." (S.Plath)    
Czytaj więcej

jesiennieję...

Obraz
sortuję myśli... poleruję wspomnienia..te lepsze..lżejsze.... te, w których można się przejrzeć... Bezimienny anioł przysiadł na mym parapecie... skrzydeł swych użyczając na chwilę... To był trudny czas...choć szczęśliwy... nie myślałam że nadmiar szczęścia może tak osłabić:) a jednak... mój oprawca...gwałciciel...jest winny... takie oczywiste..a wciąż tak trudno uwierzyć w tą oczywistość... Czuwam.... Rozbieram się ze słów i patrzę... czy jest pod nimi coś, czego pragnęłabym dotknąć?  Obnażyć siebie? Bezbronnie i ufnie przyjąć to, przed czym uciekam? ...pozwoliłam gołębim skrzydłom wpleść się w moje włosy... ...jesiennieję...    
Czytaj więcej

bang,bang.

Obraz
boję się wyjść. i boję się zostać. boję się jak wychodzisz. i boję się jak wracasz. wolę sama wybrać czas i rodzaj śmierci. nie skazuj mnie na brak kontroli nawet w tej jedynej mojej chwili. Bo przecież to się i tak wydarzy.
Czytaj więcej