boli...
zmęczona
strachem
zmęczona
próbowaniem
co rano
zmęczona
walką
o ciągłość
o sens
o konsekwencję
o logikę
wpis
krótki
urywany
jak oddechy
kołysałam się...
Nikt nie wie kiedy to się zaczęło... Tato lubił małe dziewczynki... malutkie... Lubił je rozbierać do naga..dotykać... Mama nic nie widziała..krzyczała na mnie ze jestem bezwstydna... Ja nie wiedziałam ze cos złego sie dzieje.. tato po prostu zawsze mnie rozbierał i kazał chodzić nago... Nikt nie wie kiedy sie zaczęło... Mama przygarneła mojego kuzyna..jego mama umarła... Pierwszy raz przyszedł w październiku... Moja mama mu pozwoliła..bo bał sie... Miałam 10 lat. dotykał tam gdzie nie powinien... a ja tylko płakałam.. czułam sie sparaliżowana strachem... W kolejne noce juz nie pytał mamy.. po prostu przychodził. Bardzo bolało... Miał wciąż nowe pomysły. Miałam w sobie kredki...trzonek latarki..kilka palców na raz... Krwawiłam... Błagałam by przestał... Zatykał mi usta...robiło sie tak ciemno... szeptał do ucha"jak ciocia sie dowie... pojdziesz do domu dziecka..albo do ojca"... bałam sie ojca...tak bardzo mnie bił... nie chciałam do niego wracać.. czułam się w potrzasku... Ni...
A moze trzeba wreszcie dotknac kogos mocno, uchwycic za reke? Zjesc cukierka nie liczac uspionych w nim kalorii? A moze trzeba owo "cos " zamienic w konkret, ktory nie ulotni sie z niespelnionymi marzeniami? Moze tak trzeba? Nie wiem.
OdpowiedzUsuńkonkrety nie są łatwe...oczywiscie nie są też niemożliwe...mocne łapanie kogoś za ręke...prawie zawsze konczy sie tym, że żałuję iż zaufalam....CZasem wolę tylko muskać..mieć substytut pewnosci ze nie jestem sama......ze to w ogóle jest...wiesz..moze to ja jestem jakaś pechowa...
OdpowiedzUsuńNie mysle, zebys to Ty byla pechowa. Moze trzeba tylko inaczej spojrzec na swiat. Dodac mu kolorow?
OdpowiedzUsuń